Η αναγκαιότητα του πολέμου για την κυριαρχία μεταφράζεται στην λεία του, είτε αυτή είναι χρυσάφι και πετρέλαιο είτε άνθρωποι. Τα κράτη δεν επιτίθονται το ένα στο άλλο, αλλά το ένα στον λαό του άλλου, ¨χαρίζοντας¨ του μια φρίκη θανάτου και εξαθλίωσης, δημιουργώντας έτσι τις συνθήκες για την μετανάστευση.
Έχοντας ως δεδομένο πως κανένας δεν αφήνει τον τόπο που γεννήθηκε και τα οικεία του πρόσωπα, οικειοθελώς βρισκόμαστε μπροστά στον εκβιασμό της μετανάστευσης που όταν η απόφαση είναι καταφατική, ο μετανάστης έρχεται αντιμέτωπος με το εγκληματικό πρόσωπο του καπιταλισμού. Το πρώτο εμπόδιο που θα πρέπει να ξεπεράσουν οι μετανάστες είναι το θέμα των συνόρων παίζοντας την ζωή τους κορόνα – γράμματα. Χιλιάδες είναι οι μετανάστες που έχουν δολοφονήθει από στρατιώτες ή από νάρκες του στρατού στα σύνορα των χωρών που αποτελούν τον επίγειο παράδεισο για αυτούς.
Όσοι καταφέρνουν και περνούν από τα σύνορα και ξεφύγουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τα λέγόμενα «κέντρα υποδοχής», έχουν να αντιμετωπίσουν ένα ακόμα εμπόδιο, την εκμετάλλευση από τους ντόπιους (φτηνά εργατικά χέρια, χωρίς ασφάλεια…). Πέραν, όμως από την εργασιακή εκμετάλλευση που είναι ίδια για ¨ντόπιους¨ και ¨ξένους¨, οι μετανάστες καθημερινά στον ρόλο του δυνάστη αντιμετωπίζουν τους ίδιους τους ¨ντόπιους¨, αυτούς που βρίσκονται στην ίδια μοίρα απέναντι στα αφεντικά.
Αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό των ντόπιων, ζούνε καθημερινά με τον φόβο της σύλληψης και απέλασης τους πίσω στην χώρα τους, καθώς και με τον φόβο για την σωματική τους ακεραιότητα γιατί δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις οπού διάφορα φασισταριά έχουν επιτεθεί σε μετανάστες. Ο ρατσισμός αυτός νομιμοποιείται από το κράτος, προάγεται από τα ΜΜΕ και προσωποποιείται στους παρακρατικούς φασίστες, σιγοντάρεται και από όσους σιωπούν, γιατί η σιωπή είναι συνενοχή.
Έτσι, στεκόμαστε δίπλα στους μετανάστες για να μοιραστούμε αυτοοργανωμένους αγώνες ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και εξουσίας. Δεν διαχωρίζουμε τους ανθρώπους από το χρώμα τους. Αγωνιζόμαστε με αξιοπρέπεια.
Στις μέρες μαςόλο και περισσότερο παρατηρούμε ότι οι δημόσιοι χώροι (όπως πλατείες, πεζόδρομοι κ.α) μετατρέπονται σε χώρους κατανάλωσης, χώρους καθορισμένης διασκέδασης, χώρους ελεγχόμενους από κάμερες, περιφρουρούμενους από μπάτσους και ασφαλίτες, πράγμα που καταπατά την πραγματική τους ύπαρξη. Δηλαδή, χώρους αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας και συνεύρεσης ανθρώπων, χώρους με ελεύθερη πρόσβαση.
Σε αυτή την κατάσταση απαντούν αρκετές καταλήψεις κυρίως στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα – Θεσσαλονίκη), αλλά και σε επαρχιακές πόλεις, όπως, (Πάτρα – Ιωάννινα – Βόλος – Καβάλα – Ηράκλειο και Χανιά Κρήτης), καθώς και αυτοδιαχειροζόμενοι χώροι οι οποίοι δημιουργήθηκαν μέσα από τις ανάγκες ατόμων για επικοινωνία, συλλογική δράση και στέγαση. Είναι εστίες αντίστασης, χώροι που εναντιώνονται στις λογικές του κέρδους, της εμπορευματοποίησης και της παθητικότητας. Λειτουργούν με βάση τις αρχές της αυτοοργάνωσης και της αυτοδιαχείρισης.
Αντικρούονται με την λογικήτων αφεντικών που δεν πρόκειται να αφήσουν καμία ευκαιρία ανεκμετάλλευτη (π.χ μαγαζιά, καφετέριες…)
Αντικρούονται μετο κράτος που αποζητά την ομαλή λειτουργία και την αλόγιστη ροή του χρήματος που θέλει να καλύψει τις ανθρώπινες ανάγκες ¨και καλά¨.
Εδώ πρέπει να αναφερθεί και η προπαγανδιστική λειτουργία των ΜΜΕ όπου παρουσιάζουν τις συνεχείς αναπλάσεις των δημόσιων χώρων ως απαραίτητη ανάγκη για την καλυτέρευση των ζωών μας, και όχι όπως είναι στην πραγματικότητα, δηλαδή την καταστροφή των δημόσιων χώρων και την δημιουργία ελεγχόμενων χώρων με αυτοσκοπό το κέρδος.
Σε αντίθεση με την στάση που κρατάνε απέναντι στις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, δηλαδή το θάψιμο υποθέσεων όπως καταστολή, επιθέσεις από φασίστες που με την συγκάλυψη και την ανοχή των μπάτσων επιτείθονται ποικιλοτρόπως σε καταλήψεις αλλά και σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, θέλοντας έτσι να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους που ζουν, αυτοοργανώνονται, δημιουργούν και δρουν μέσα από τέτοια εγχειρήματα.
Αυτή η κατάσταση υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν και στηρίζουν καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, που είναι πνοές ελευθερίας μέσα στην ασφυκτική κατάσταση που κυριαρχεί στις σύγχρονες πόλεις, έχουν αρχίσει να ενοχλούν τους υπηκόους και θιασώτες του συστήματος.
ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΝΘΙΖΕΙ
ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥΣ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΟΘΟΝΗ Η ζωή σου κυλάει μέσα από μια οθόνη Ο χρόνος σου περνάει και η ζωή είναι μόνη Τα κανάλια είναι η μόνη σου παρέα Ο νου σου εγκλωβίζεται την νύχτα και την μέρα
Σε προγράμματα – τηλεοπτικά της αποξένωσης Η συντροφικότητα – για σένα σημαίνει στέρηση Η μόνη σου παρέα – μια γαμωοθόνη Και η ανία σε φλερτάρει – η ανία σε καυλώνει
Αν δεν σου αρέσει, αυτό που βλέπεις κάνε ζάπινκ Που να τρέχεις έξω, κάνε τώρα telemarketing Στα προσφέρει όλα, μια οθόνη με κανάλια Κάτσε και άλλο μες στο σπίτι, κάνε την ζωή σου χάλια
Η ζωή σου ψάχνει χρόνο να πουλήσει Την ανάγκη το κουτί τώρα θα καλύψει Σου προσφέρει ακόμα τον χαμένο χρόνο Ο χρόνος περνάει, κοίτα γύρω είσαι μόνος
